Nous Νους φιλοσοφικά ( της ζωής)

Ναι δεν πάει ο νους μας μοναχός

χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή 

κ πως να σου μιλήσει

πώς να σε οδηγήσει;;;

Βούλα 23/4/2025

Πολύ αργά…

Το πολύ αργά του Κρέοντα μην έρθει στη ζωή μου!

Το συνοδούν το κλάμα, το θανατικό

καταστροφή κ όλεθρος

Εγωισμός κ πείσμα

αφροσύνη κ σκληρότητα

κτύπησαν την αγάπη 

κ την ανεκτικότητα !

Ο θρήνος του κ ο οδυρμός 

στου γιου του την απώλεια

στης κόρης τον απαγχονισμό

είναι η πληρωμή του…

#

Τον ύμνο στον άνθρωπο έγραψε ο Σοφοκλής…

Γράφω τον ύμνο στη νεότητα που κάθε μέρα είχα μπροστά μου κ δίπλα μου!

Τα παιδιά γεμάτα υγεία κ ομορφιά

Νειάτα με δύναμη κ ενέργεια

Σφριγηλότητα

Χαρά κ γέλιο

Όνειρα κ στόχους 

Ελπίδα για το αύριο κ το μέλλον

Αγάπη κ λατρεία της ζωής

Μ’ αξίωσες Κύριε

να βιώσω την ομορφιά διδάσκοντας 

τα παιδιά μας

την ελπίδα μας!!!

———

Πάει καιρός που τα θέλω μου

τα είχα σε μιαν άκρη χωνιασμένα…

Κ τώρα που είπα να τα βρω

τόσο καλά κρυμμένα ήταν

που τίποτε δεν έβρισκα

ήτανε πια χαμένα…

————-

Ολιγοχρόνιοι , πεπερασμένοι

οριοθετημένοι

φθαρτοί

Άνθρωποι «, οίοι τε φύλλα πολυανθέμου Ανοίξεως»

λέει ο μεγάλος ποιητής!

——-

« είναι λυπηρό να παίρνεις  το ύφος του πειραγμένου για κάτι που δεν σ ενοχλεί…» Θουκυδιδης: Επιτάφιος

———

 Θάρθει μια μέρα

που ο άνθρωπος θα σέβεται τον άνθρωπο

που οι χτιστάδες θα χτίσουν το σπίτι που κληρονόμησαν πιο ψηλό!

Θάρθει μια μέρα 

που οι λαοί θ αρχίσουν 

το χορό της της αγάπης, 

που τα έθνη θα σιγοτραγουδούν 

τραγούδια ενότητας κ αδελφοσύνης!

Ναί! Θάρθει μια μέρα

που ο ήλιος θ ανατείλει για όλους!

Που τα τριαντάφυλλα θα κοκκινίζουν σαν την καρδιά μας!!!

————————

Στα πρόθυρα του τέλους…

Λοιπόν εγώ βάζω το χέρι μου στη μέση

κ παίρνω πόζα κ βγάζω γλώσσα 

σ ό, τι με πείραξε, με λύπησε βαθειά 

σ όποιον μ απείλησε, με πρόσβαλε  πικρά!

Ναι, βγάζω γλώσσα 

σε σένα ανθρωπάκι υποκριτή , κιοτή

σε σένα που μ αδίκησες πολύ!

Εγώ τα χρόνια μου δεν τα χαράμισα

Τα χάρισα σ αγάπες κ δουλειές

σε φίλους κοινωνία 

κ μικρές απολαβές.

Τα χρόνια μου τα έδωσα εκεί

που ήθελα γιατί 

ζωή δεν είναι για να λες

η μοίρα μου κ οι κακοί

Ζωή είναι πάντα 

ν ατενίζεις μιαν αυγή!

——————-

10/1/‘18

Πίσω από το χαμόγελο κρύφτηκε η θλίψη·

θλίψη αιώνια κ διαρκής.

Μια προσωπίδα χαμόγελου

με πρόσωπο θλιμμένο , πίσω.

Πίσω από την προσωπίδα του γέλιου

Κρύβεται ένα γιατί…

———-

Φ Αγγουλές:

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Εμείς δε λυγάμε

ούδ´ όσο λυγάει ο άνεμος το κυπαρίσσι ·

Γιατί έχουμε τη ζωή  τόσο αγαπήσει!

———

Περλ Μπάκ(  Pearl  Buck)

Η Μάννα 

Ανατολικός κ δυτ ανεμος

Κλπ

——-

Κοιτώντας στον καθρέπτη 

ανακαλύπτεις ότι

Δεν είσαι εκείνη

είσαι αυτή

Δεν είσαι τότε

είσαι τώρα

Δεν είσαι εκεί είσαι εδώ

Χρόνους παρασάγγας μακριά

Τόσο που δεν είσαι 

παιδί, ούτε καν νέα…

Κοιτώντας στον καθρέπτη 

αγγίζεις ρυτίδες

« γερνάς επικίνδυνα» , λες…

Βαθαίνεις το βλέμμα,

Πιάνεις ψυχή

Τηνιώθεις γεμάτη, δυνατή!

«Εγώ κ εσύ είμαστε τώρα»

σου λέει …

Αφιέρωμα στον Εξαίρετο Γιατρό Γ Χαριτίδη 

( πεθερός μου)

Μετακόμισε σε πολλές πατρίδες , σκέφτομαι…

ακολουθώντας τα πεπρωμένα της « φυλής»

ο Πόντις - γενέθλιος γη

Τον έφεραν στον σκιερό Καύκασο 

κ από τη Μόσχα ( φοιτητής) 1917) στην Αθήνα

με τη Θεσσαλονίκη καινούργια γη της οικογένειας.

Εδώ , στο « κλεινόν Άστυ»

σε χρόνους δύσκολους , σπούδαζε κ αγωνιζόταν

για ένα καλύτερο αύριο , για μια καλύτερη Ελλάδα

αισιόδοξος κ αγωνιστής 

γιατρός σωμάτων κ ψυχών

Πατέρας που νοιαζόταν

Παππούς γλυκός !

Έφυγε σχετικά νωρίς…

Γη Κορινθία φιλοξενεί  στην αγκαλιά της 

τα ιερά κοκκαλά του.

Νέα κ τελευταία πατρίδα 

ενός ωραίου , γενναίου κ αγαπημένου Έλληνα!

—————

Μπήκαν…

Μπήκαν στο τρένο της νύχτας

Μπήκαν στο τρένο του σκότους…